Kathimerini


Kathimerini

Η ΧΑΡΗΤΟΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΝΕΕΣ ΔΟΞΕΣ

Δεν είναι η πρώτη φορά που «κάτι συμβαίνει» στην οδό Χάρητος. Τα καλά «στέκια» ποτέ δεν έλειψαν από τον στενό δρόμο του Κολωνακίου, που γνώρισε μεγάλες δόξες στο πεζοδρομημένο τμήμα του τη δεκαετία του ’90, τότε που μπαρ και εστιατόρια φύτρωσαν στα ισόγεια πολυκατοικιών και άπλωσαν τραπεζάκια στον ήλιο.

Η κρίση έφερε λουκέτα και ενοικιαστήρια, γιατί «την ώρα που αγανακτισμένοι πολίτες διαδηλώνουν στο Σύνταγμα, άντε εσύ να τολμήσεις να πεις ότι θα βγεις για ποτό στο Κολωνάκι», όπως μου λέει ο παλιός Κολωνακιώτης κ. Τάσος. Την τελευταία φορά που πέρασα από τη Χάρητος, επικρατούσε σιωπή…

Εδώ και κάμποσους μήνες, όλο και περισσότεροι άρχισαν να μιλούν για «αλλαγή σκηνικού» και για «αέρα ανανέωσης» στον πεζόδρομο. Η αρχή έγινε με το «La Esquina», που άνοιξε τέλη Ιουνίου στη θέση του θρυλικού «City». Τέσσερις φίλοι, στα 28 τους, έστησαν από το μηδέν ένα all day μπαρ-εστιατόριο κυρίως για να… διασκεδάζουν με την παρέα τους. Δεν περίμεναν ότι ακόμη και τις καθημερινές θα επικρατεί το αδιαχώρητο. «Επιλέξαμε συνειδητά τη συγκεκριμένη τοποθεσία. Μπορεί μέχρι πρότινος να μην πέρναγε ψυχή, αλλά το είδαμε σαν πρόκληση. Η μόδα κάνει κύκλους, οι τάσεις στη νύχτα αλλάζουν, οι θαμώνες μετακινούνται, αλλά το Κολωνάκι παραμένει διαχρονική αξία», λέει ο Alejandro. Οσο για το concept; Προσαρμόστηκε στις ανάγκες της περιοχής. «Ελειπε από τη γειτονιά ένα στέκι. Εδώ αισθάνεσαι σαν στο σπίτι σου, έρχεσαι για καφέ και εφημερίδα το πρωί, για χαλαρό ποτό και φαγητό μετά τη δουλειά, για brunch τις Κυριακές», λέει ο Ηρακλής. Ο Στέλιος επισημαίνει πως «η νούμερο 1 διαφήμιση είναι τα κοινωνικά δίκτυα. Στην αρχή έρχονταν οι φίλοι μας, αλλά πλέον ο κύκλος έχει διευρυνθεί». Οντως. Συναντάω παρέες που έρχονται δύο φορές την εβδομάδα από τη Γλυφάδα ή την Κηφισιά. Το μεγάλο ατού είναι οι προσιτές τιμές – μπέργκερ με ψωμάκι μπριός από 6,50 ευρώ, σαλάτες που σερβίρονται σε βάζα 7,50 ευρώ, εμπνευσμένα κοκτέιλ 8 ευρώ. «Μας ενδιαφέρει να έρχεται κάποιος εδώ κάθε μέρα. Και όταν λέμε “εδώ”, εννοούμε στη Χάρητος. Γιατί με τους διπλανούς δεν υπάρχει ανταγωνισμός, όλοι μαζί προσπαθούμε να αναβιώσουμε το δρόμο», λέει ο Χρήστος.

kathimerini

Είκοσι τρία χρόνια στην οδό της διασκέδασης μετράει το παραδίπλα μαγαζί, η «Mousa». «Το είχε η μητέρα μου και από το ’98 ανέλαβα εγώ», λέει ο Μιχάλης. Εδώ θα ακούσει κανείς από rock μέχρι funky jazz και θα συνοδεύσει το ποτό του με αλλαντικά και τυριά από τη Νάξο. Σύμφωνα με τον ίδιο, η Χάρητος πήρε πάλι τα πάνω της χάρη στην έλευση νέων επιχειρηματιών, αλλά και επειδή «αντίθετα με άλλους πεζόδρομους που έχουν δέκα καφετέριες στη σειρά, εδώ έχει χάζι. Σε λίγα μέτρα έχεις γεύσεις από Ιταλία, Ισπανία, Νέα Υόρκη, Παρίσι αλλά και το θερινό ciné “Αθηναία” που λειτουργεί από το 1979 – και όλα αυτά κάτω από τον ήλιο».

Τη νοοτροπία που θέλει το μπαρ να μοιάζει με γωνιά του σπιτιού σου ακολουθεί και ο Φώτης στο «Baila». Επειτα από 20 χρόνια παρουσίας, το μαγαζί πρόσφατα ανακαινίστηκε προσελκύοντας νέους θαμώνες. Ακριβώς απέναντι θα εγκαινιαστεί κατάστημα με cupcakes! Πιο δίπλα άνοιξε πέρυσι το wine and tapas bar «Para Siempre». Στον βιομηχανικής αισθητικής χώρο με τις ρετρό λεπτομέρειες και τη μεγάλη μπάρα, ζευγάρια απολαμβάνουν κρασί σε ποτήρι (3,50 ευρώ) από τον ελληνικό και τον διεθνή αμπελώνα, αλλά και νοστιμιές – μπρουσκέτες (5,50 ευρώ), κεσαντίγια κοτόπουλου (7,50 ευρώ) κ.ά.
Στη γωνία Χάρητος και Πλουτάρχου λειτουργεί εδώ και τρία χρόνια η pizzeria trattoria «Capanna». Από το μεσημέρι έως το βράδυ 27 άτομα εργάζονται εδώ και σερβίρουν πίτσα, ζυμαρικά και ριζότο με υλικά κατευθείαν από την Ιταλία. «Ο δρόμος είχε ανέκαθεν μια φιλοσοφία, αλλά τα τελευταία χρόνια μετατράπηκε σε μια πολυπολιτισμική νησίδα και έτσι οι θαμώνες νιώθουν ότι κάνουν το γύρο του κόσμου σε μία οδό», λέει ο ιδιοκτήτης Παναγιώτης Καλύβας. Πιστός στο μότο «τις δουλειές τις δημιουργούν οι άνθρωποι», μου αποκαλύπτει ότι σκέφτεται να μετατρέψει το πρώην «Argo Bar» (το οποίο λειτουργεί προς το παρόν ως αποθήκη) σε private dinner, ενώ στα σκαριά βρίσκεται και μια κάβα με 1.200 ετικέτες κρασιών.

Ο λόγος που η Χάρητος ανέκαθεν ξεχώριζε από τους πεζοδρόμους της περιοχής (Μηλιώνη, Δελφών, Τσακάλωφ, Βουκουρεστίου) είναι ο χαρακτήρας της. Οι πυκνές φυλλωσιές, τα παγκάκια/πεζούλια/σκαλιά που λειτουργούν ως καθίσματα, ο νεαρόκοσμος και οι μουσικές δημιουργούν ένα σκηνικό βγαλμένο από νησιώτικο σοκάκι. «Μια σύντομη απόδραση από την καθημερινότητα και ένα ποτήρι κρασί αρκούν για να κλείσει όμορφα η μέρα σου», λέει η Ισμήνη λίγο πριν ανηφορίσει προς το σπίτι της στον Λυκαβηττό.

Τι γίνεται με την ηχορρύπανση;

Το μοναδικό πρόβλημα του πεζόδρομου εδώ και 30 χρόνια είναι οι καταγγελίες των κατοίκων και τα (πολλά) πρόστιμα που αναγκάζονται να πληρώνουν οι ιδιοκτήτες. Παρότι τα μαγαζιά κλείνουν κατά τις 2 και η ένταση της μουσικής είναι χαμηλή, το γεγονός ότι στεγάζονται στα ισόγεια πολυκατοικιών και απλώνουν τραπεζοκαθίσματα έξω δημιουργεί ηχορρύπανση. Εδώ γύρω υπάρχουν πολλές επαγγελματικές στέγες, κάποια άδεια διαμερίσματα και ηλικιωμένοι ως επί το πλείστον κάτοικοι. Τι γίνεται όμως με τις οικογένειες που μένουν στην πίσω πλευρά του δρόμου; Υπάρχει λύση για να μη χάνουν τον ύπνο τους; «Πρόκειται για μια αμφίδρομη σχέση και πρέπει να υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός. Θέλουμε να βρεθεί ένας τρόπος να συνυπάρχουμε. Από την άλλη, για να είσαι κάτοικος του κέντρου σημαίνει ότι έχεις μια ανάλογη κουλτούρα – αν αναζητάς ησυχία, καλύτερα να πας στα προάστια. Κι εμείς να φύγουμε από εδώ, θα έρθει κάποιος άλλος», λέει ο κ. Καλύβας.

Πηγή: kathimerini.gr

Σχετικό άρθρο της Καθημερινής